احمد مسعودیان

احمد مسعودیان
نـو جـوان بـودم که بـا هنـر آشنا شـدم 14 ساله بودم تحت تاثیر نوشته های مجله هفتگی فیلمنامه نوشتم با اعتماد بنفس بالا دست نوشته ام را در یک پوشه گذاشتم بردم استودیو  فیلم سازی برای ساخت فیلم. شخصی آنجا بود گفت :پسر جون اینها چیه نوشتی! باید با اصول نوشتن آشنا بشی! کتابی به من معرفی کرد همون موقع رفتم جلوی دانشگاه تهران کتابو تهیه کردم وقتی خوندم دیدم نوشته های من خیلی فاصله داره با واقیعت موجود . همین تلنگری بود برای من که بیشتر بخونم و بنویسم.
گاه  سر کلاس انشاء طولا نی مینوشتم . هنگامی که میخوندم  می دیدم  خیلی ها به نوشته های طنز من میخندن به خودم گفتم کسی هستم که میتونم با نوشته هام افراد را بخندونم...اینجا بود که به نوشتن بیشتر علاقمند شدم.
همچنین با تآتر آشنا شدم. نمایشنامه مینوشتم بازی میکردم کارگردانی میکردم مجموعه  قصه نوشتم سفرنامه نوشتم که هیچوقت به چاپ نرسید. سپس وارد مدرسه عالی اراک رشته ادبیات فارسی شدم. در پی انقلاب فرهنگی از درس کناره گیری کردم. سال 1365 برای ادامه تحصیل به دانشگاه اصفهان منتقل شدم و تا سال 1367ادامه داشت.
معتقدم  انسان باید در شرایط خودش را مورد آزمایش قرار دهد. یک حرکت و یا یک جمله میتواند در زندگی تاثیر بگذارد . انسان بطور ذاتی خوب یا بد نیست .شخصیت انسان با شرایط جامعه شکل میگیرد ....
به پرسش های دوستان در زمینه ادبیات داستانی پاسخ خواهم داد.