احمد مسعودیان

من مست و تــو دیــوانه ما را که بــرد خــانه
 چندبار تو را گفتم کم خور دو سـه پیــــمانه

در  شهر  یـکی  کــس را هشیار نمی‌بینــم
هر  یک  بتر  از  دیــگر  شـــوریده  و  دیــوانه

جانا  به  خرابات  آ  تــا  لذت  جــان  بینـــی
جانا چه خوشی باشد بی‌صحبت جانـــــانه

هر گوشه یکی مستی دستی ز بر دستی

وان ساقی هر هستی با سـاغر شـــاهانه

تو وقف خراباتی دخلت می و خرجت مـــی
زیــن وقف به هشیاران مسپار یـکی دانــــه

ای لــولی بربــط زن تــو مست‌تــــری یا مـــن
ای پیش چو تو مستی افسون من افســـانه

از خانه برون رفتـــم مستی‌ام به پیــش آمــد
در هر نظـــرش مضمر صـــد گلشن و کاشــانه

چون کشتی بی‌لنگر کژ می‌شد و مژ می‌شد
وز  حســرت  او  مرده  صد  عاقل  و  فـــرزانـــه

گفتم ز کجایی تو تسخر زد و گفت ای جان
نیـمی م  ز  ترکستان  نیـمی‌م  ز  فرغانــه

نیمی‌م  ز  آب  و  گل  نیمی‌م  ز جان و دل
نیمی‌م  لب دریــا  نیمی م  همه   دردانــه

گفتم که رفیقی کن با من که من‌ام خویشت
گفتا  که  بنشناسم  من  خویش  ز  بیگانــه

من  بی‌دل  و  دستارم  در  خانه ی خمارم
یک سینه سخن دارم هین شرح دهم یا نه

در  حلــقه  لنــــگانی  می‌باید   لنـــــگیــدن
این  پنـد  ننـوشیدی  از   خواجه   عـــلیـانـه

سرمست چنان خوبی کی کم بود از چوبی
برخاست   فغان   آخــر   از   استن   حنــانه

شمس الحق تبریزی از خلق چه  پــرهیــزی
اکنــون  که  درافکنــدی   صــد   فتنه   فتــانه

                                                                     (مولانا)

دل من رای تو دارد....

دل  مـــن  رای  تـو  دارد  ســر  سودای  تــو   دارد

رخ  فـــرسوده ی  زردم  غـــم   سودای تــــو  دارد

سر من  مســت  جمالت   دل   مــن  دام  خیـــالت

گــــهر    دیده    نثار     کــف  دریـــای    تـــــو    دارد

ز  تو  هر  هــدیه  که  بــردم   به   خیــال   تو   سپــردم

که  خیـــال    شکرینــت   فر و   سیـــمای   تـــــو   دارد

غلطــم   گر   چـــه   خیـــالت   به   خیـــالات    نمانـــد

همه  خوبـــی  و   مــلاحت   ز   عطاهای   تـــو    دارد

گل  صـــد   بــرگ به  پیش  تو  فرو  ریــخت  ز  خجــلت

که   گمان   برد   کـه   او   هم  رخ   رعنای   تـو   دارد

جگر  و   جــان  عـــزیزان   چو   رخ   زهــــره   فــــروزان

همه   چــو   مـــاه   گدازان   که   تمنـــای   تـــو  دارد

دل   مـــن   تابـــه ی   حلوا   ز   بر   آتـــش   ســـودا

اگر  از  شعلـه  بسـوزد  نـــه  که  حلــوای  تـــو   دارد

هله چون دوست  بــُدَستی همه جا جای نشستی

خنک  آن  بی  خبری   کو  خبر   از   جای   تو   دارد

اگـــــــــــرم   در   نگشایی   ز   ره   بام   در  آیـــــم

که  زهی  جـــان  لطیفی  که  تــماشای  تـــو  دارد

به  دو  صد  بــام  بر  آیم  به  دو  صـد  دام  در  آیــم

چه  کنــم  آهـــوی  جانم  ســـر  صــحرای  تـو  دارد

خمُش  ای  عاشق مجنون  بمگو شعر و بخور خون

که  جـــهان  ذره  به  ذره  غم  غوغـــای  تــــو  دارد

سوی  تبریز  شو  ای  دل  بر  شمس الحق مُفضل

چو  خیــالش  به  تو  آیـــد  که  تقاضای  تــــو  دارد

                                                                         (مولانا)

          یار مرا.....

                                                                      (مولانا)

                                        یاران را چه شد...